Jaargang 6, nr 5

 

 

STICHTING FUTURO

MASAYA

www.stichtingfuturo.nl

 

IBAN:

NL87 TRIO 0197 6339 35

 

NIEUWSBRIEF

 

JAARGANG 6, NUMMER 5

 8 juni 2018

 

 

 

EEN LAND IN GROTE PROBLEMEN

 

In de Nederlandse media druppelt af en toe wat door van de gebeurtenissen in dat land en daarom stuur ik deze extra nieuwsbrief om in grote trekken de huidige situatie toe te lichten. Omdat deze nieuwsbrief ook in het land zelf wordt gelezen gebruik ik niet de naam erva, noch die van de machthebber. De Nederlanders die daar wonen moeten in deze tijd extra voorzichtig zijn.

            Nog even een herhaling van wat ik in de nieuwsbrief van 9 mei schreef:

‘De dictatoriale regering wilde in april de pensioenen verlagen en de bijdragen voor sociale verzekeringen verhogen. De gepensioneerden kwamen in opstand, weldra gesteund door duizenden studenten en andere burgers. De demonstraties werden met name in de grotere plaatsen met veel geweld tegemoet getreden, de regering steunde en faciliteerde (net zoals bij ‘verkiezingen’ steeds gebeurde) knokploegen van hooligan-achtige regeringsgezinde jongeren die samen met de politie zeer gewelddadig optraden.’

 

 demonstratie

Het is heel positief dat de kerk de kant van de protestbeweging steunt. De (katholieke) kerk in Nicaragua is erg machtig en invloedrijk en hopelijk kan die een sterke bemiddelende rol richting vrede spelen. Ondanks doodsbedreigingen blijven de bisschoppen actief in het steunen van de protestbewegingen.

We zijn nu in de tijd verder maar met de probleemplossing in het land is men nog niks opgeschoten.  De standpunten van beide partijen staan lijnrecht tegenover elkaar en daarom zijn de aanvankelijk voorgenomen onderhandelingen voorlopig gestopt. De regering wil eerst alle wegversperringen weg hebben. Deze worden door de actievoerders echter beschouwd als het enige pressiemiddel en steeds vaker opgeworpen rond de belangrijke steden op de belangrijkste verkeersaders zodat het verkeer en alle transport enorm gehinderd wordt en het bereiken van de steden door de politie wordt bemoeilijkt. Uiteraard wordt hierdoor bevoorrading van winkels ernstig belemmerd, wordt er geplunderd  en dreigt schaarste, met name in de steden..

De regering doet alsof het geweld nooit heeft plaatsgevonden en vindt dat eerst de ‘criminele’ opstandelingen gestraft moeten worden.

 De onafhankelijke commissie van de Amerikaanse staten is in haar rapport ondubbelzinnig duidelijk en stelt dat er sprake is van ernstige schending van mensenrechten. De regering geeft aan het rapport weliswaar te respecteren, maar gaat vervolgens door met het gewelddadige optreden. Het aantal dodelijke slachtoffers is inmiddels gestegen tot boven de honderd, er valt iedere dag ergens wel een dode, er zijn talloze gewonden en vermisten en er worden mensen gemarteld.

 

 wegblokkades…

De regering lijkt aan te sturen op de lange adem en te hopen dat de inwoners  uiteindelijk zat worden van alle negatieve gevolgen van de acties voor henzelf.

 

DE GAARKEUKEN

 Het mag duidelijk zijn dat ook het gaarkeukengebeuren ernstig te lijden heeft onder de chaotische toestand. Rebeca en Heymi, de beide assistentes van María Lourdes, komen van buiten de stad en kunne ndoor de verkeersporoblemen niet  of slechts sporadisch op hun werk komen. María Lourdes heeft een tijdje geprobeerd bepaalde activiteiten, zoals volksdans en schilderen door te latengaan, maar ook dat is momenteel niet mogelijk. Ze heeft zelf een paar weken geleden voor elk kind een voedselpakket gemaakt. De kinderen blijvendus thuis evenals alle leerlingen van scholen in de stad. Die zijn volgens de laatste berichten gesloten.

Ik geef hier een vertaling van de mail van 7 juni van María Lourdes:

 

“Ik weet dat je op de hoogte bent van de situatie in ons land en de stad hier. Je moet weten dat we inmiddels vrijwel totaal geïsoleerd zijn  Het is uitermate moeilijk de stad in of uit te gaan, de hele weg naar de hoofdstad is vol met barricades. Dit is ook in de wijken het geval, dus ook in onze buurt. Het is op dit moment onmogelijk de gaarkeuken open te houden. Evenmin kan ik, zoals eerder, voedselpakketten naar de kinderen thuis brengen vanwege de geschetste situatie. Ook ben ik bang dat er dan mensen zullen zijn die denken dat in onze gaarkeuken of bij mij thuis voedselvoorraden liggen.

Het lijkt dus nu het beste voor allemaal een tijdje thuis te blijven en af te wachten wat er gaat gebeuren. Ik heb contact met Heymi, Rebeca en de kokkin. Het gaat ze goed, afgezien dan van de consequenties van de situatie: angst, onmogelijkheid om buiten hun woonplaats te komen, gebrek aan proviand, geen flessengas, enz.

Wij vertrouwen in God dat dit alles snel eindigt en dat we weer in echte en duurzame vrede kunnen leven.”

 

Sinds 2017 ben ik hier elk jaar gedurende anderhalve maand en ik heb niet anders meegemaakt dan dat de bevolking bijna altijd een rustige en tevreden indruk maakte. Er werd vrijwel niet over politiek gepraat, nauwelijks een krant gelezen en de vele enorm grote portretten vande president  werden door graffitispuiters ongemoeid gelaten. De grote armoe, de werkloosheid en het dictatoriale karakter van de regering lieten de lethargische bevolking kennelijk koud. Maar inapril is tot mijn grote verrassing dan toch de vonk in het kruitvat geslagen. Men pikt de armoe, de dictatoriale repressie en de gewelddadigheid van de politie niet meer.

Ik hoop vanharte dat mijn volgende nieuwsbrief positievere berichten zal bevatten.