Jaargang 6, nr 6

 

 

 

STICHTING FUTURO

MASAYA

www.stichtingfuturo.nl

 

IBAN:

NL87 TRIO 0197 6339 35

 

NIEUWSBRIEF

 

JAARGANG 6, NUMMER 6

 8 juli 2018

 

 

 

DE TOESTAND IN NICARAGUA

 

Merkwaardig genoeg komt de Nicaraguaanse toestand niet of nauwelijks aan bod in de Nederlandse nieuwsmedia. Het is er nu al bijna drie maanden onrustig. Alle vormen van overleg tussen bemiddelende en regeringspartijen verlopen óf moeizaam óf worden steeds uitgesteld en er zijn nog steeds geen oplossingen voor de echte problemen. De dicatoriale machthebber zit zo verweven in zijn opgebouwde systeem van ongebreidelde macht, dat er heel wat moet gebeuren wil daar verandering in komen. Verslagen van de CIDH, een onafhankelijke mensenrechtencommissie,  en de Organisatie van Amerikaanse Staten worden gebagateliseerd of ontkend.  Er wordt van veel kanten aangedrongen op vervroegde verkiezingen, maar omdat die de laatste jaren altijd onregelmatig verliepen, is het de vraag of dit voldoende zal zijn, áls het al lukt om die onafhankelijk en vrij te laten verlopen.


Dialoog tussen bevolking en regering blijft echter de enige manier om tot beëindiging van de chaos te komen. Stakingen, demonstraties en wegversperringen zijn helaas de enige  pressiemiddelen om ook de regering tot die dialoog te bewegen. Door kerkelijke leiders is contact met de paus gezocht en diverse internationale organisaties zijn vertegenwoordigd om onpartijdig vast te leggen wat er gebeurt en om te adviseren in de voortgang van de dialoog. 

 

 

                    ‘En als het jouw kind zou zijn geweest?’

Inmiddels vallen er nog elke dag doden, voornamelijk jongeren maar ook kleine kinderen.  Er vallen gewonden,  er verdwijnen mensen en is sprake van martelingen. Het dodental zou inmiddels al richting de 300 gaan. Zeer berucht en gevreesd zijn de ‘paramilitairen’. Dat zijn goedbewapende regeringsgezinde fanatici die  gewelddadig en ongecontroleerd te keer gaan.

Met name door de vele wegversperringen is de infrastructuur in grote mate ontregeld. Schaarste van veel goederen dreigt, er zijn plunderingen,  de prijzen stijgen en de werkloosheid neemt schrikbarend toe.

 

DE GAARKEUKEN

 

Projectleidster María Lourdes schreef me 21 juni:

 

 “Maandag hebben we weer een provisorisch voedselpakket aan de kinderen gegeven hoewel er minder in zat dan de vorige keer omdat er in de winkels en op de markt niet genoeg te krijgen was, of omdat het veel te duur was. Ook was het moeilijk het bij de kinderen te krijgen vanwege de barricades. De beide supermarkten in de buurt zitten vrijwel zonder voorraad.

Wat we konden kopen was rijst, een pakje maggi-soep en wat pasta. Het geven van een dergelijk pakketje is het enige wat we nu kunnen doen. We hebben al veel dagen achter ons vol angst, spanning en een opgesloten gevoel. Momenteel moeten we zo veel mogelijk vermijden buiten onze huizen te komen. Desalniettemin blijft ons werk heel belangrijk voor wat betreft voeding, materiaal en psychologische hulp.”.

 

 

                    voedselpakketjes

 

En op 4 juli:

 

 “Vandaag zijn we begonnen met het bereiden van de maaltijd, maar we hebben de kinderen gevraagd met een bord en beker van thuis hier te komen om de maaltijd mee naar hun huis te nemen, omdat we het nog niet aandurven zoveel kinderen voor langere tijd hier te houden. Hoewel de situatie enigszins verbeterd lijkt, blijven we angstig en ervaren de dreiging van de straat die nog vol gewapende paramilitairen en politie is

 

.

 Met bordje en beker iets te eten en drinken ophalen

 De markt functioneeert min of meer als vanouds, maar diverse producten zijn aanzienlijk in prijs gestegen, ook is het aantal klanten erg laag en de gesprekken gaan uitsluitend over de situatie van ons land.

In Masaya is geen enkele school open, men blijft zoveel mogelijk thuis, zeker ’s avonds en ’s nachts.

Voor Heymi en Rebeca (de beide asistentes- HM) is het vrijwel onmogelijk vanuit hun woonplaats Masaya te bereiken.”

 

En 6 juli:

“Hoewel ik het nog niet helemaal duidelijk zie, wil ik nadenken over het idee van een soort toegevoegd projectje voor de kinderen, misschien ook voor kinderen uit de buurt die normaal niet naar de gaarkeuken komen. Ik denk dan om op zaterdagen wat ludieke en therapeutische activiteiten te organiseren met daarbij iets van een lunch of versnaperingen.”

 

Uiteraard heb ik dit laatste plan van harte toegejuicht. Het is momenteel totaal niet te overzien wat de financiële consequenties zijn voor wat betreft het functioneren van de gaarkeuken, maar ik hoop van harte dat we allemaal het  project in deze extra moeilijke tijd blijven steunen en dat  we er vertrouwen in blijven hebben dat de normale gang van zaken in de gaarkeuken weer spoedig hervat zal kunnen worden.